اول سلام
بعد یه عذر خواهی ساده و صمیمی بابت این غیبت نه چندان کوتاه ،

و یه تشکر خودمونی از دوستای همیشگی سایه روشن .

این چند مدت , پر بودم از بی حوصلگی و شوق نوشتن
دوستی می گفت :

- درد بی حوصلگی از درد دندان هم بدتر است !
این روزها و شب ها پر شدم از خواب

پر شدم از سیال شدن در مسیر رودخانه خواب دیدن های ممتد و دنباله دار
ساعت یک نیمه شب ، ناخودآگاه اسیر آغوش گرم خواب می شوم
و ساعت هفت صبح ، به زحمت بیدار
آن موقع هم که دیگر فرصتی برای نوشتن و نشستن و اینجور حرف ها نیست
یا مریض شدم احتمالا ، یا این هم دوره ای است برای خودش

مثل خواب زمستانی خرس ها !

به هر حال امیدوارم این نیز بگذرد ، مثل همه گذشته ها .

از آخرین باری که اینجا بودم حدود دو ماه گذشته ،
فکر میکنم به گذشت عمر در لابه لای روال زندگی ،

مثل خیابانی که پر است از تابلوی توقف ممنوع
درگیر بودن به کارهای بانک  و اسیر دوهزاری و پنج هزاری و تراول چک به گمانم از مسیر زندگی بیرونم انداخته،

بدبختیهای درس و دانشگاه هم که جای خود
 امشب دل یاری داد و دست هم لبخندی زد و چشم هم اشاره ای و بعد این این مدید مدت ، دست به کار شدم برای نوشتن عرض حال و حرفهای خودمانی !

* امروز صبح داشتم فکر میکردم به اینکه دنیا خیلی عوض شده
ارتباطات , حرف اولو میزنه
تلفن , رادیو , تلویزیون , ایمیل , وبلاگ و ...
با همه این چیزا
میلیون ها سال قبل که آدمها با دود , به هم علامت میدادن بهتر زبون و احساس هم دیگه رو درک می کردن
کاری که هیچکدوم از این وسایل ارتیاط جمعی از عهده اش بر نمیان .

* تازگیا زیاد خواب میبینم
همین دیشب خواب دیدم از توی دهنم یه سنجاق قفلی افتاد بیرون
تموم روز زبونمو دور دهنم می چرخوندم که نکنه جریان راست از آب دربیاد
حالا تعبیرشو هم نمی دونم
شاید نباید زیادی حرف بزنم !

* خیلی به این موضوع فکر می کنم که چرا حضور خدا , در تنهایی و خلوت
خیلی خیلی بیشتر از یک فضای باز و وسیع و بین آدم های دیگه ،
 به چشم میاد ؟
شاید تنهایی با خدا میونه بهتری داشته باشه .

* دوستی دارم که چای را سرد می خورد
من چای را داغ دوست دارم
مزه چای به داغی اش است
اصلا خیلی چیزها مزه اش به داغی آن است
مثل لبو , سوپ , حمام , نان سنگک
مثل عشق
از چای رسیدم به عشق !
خدا آخر و عاقبت ما را بخیر کند ...

* بچه ها دلشون خیلی صافه
شاید همین که خیلی چیزا رو نمی دونن , دلیل زلالی و خوب بودنشونه
اگه به یه بچه بگی :

- ببین عزیزم ، پروانه ها رو نباید هیچوقت خشک کرد
با چشای درشت شده و تعجب میگه :
 - مگه پروانه ها هم خیس میشن ؟
و اونوقت یه بچه دیگه هم با قیافه حق به جانب میگه :

- خب آره , بارون که بباره پراشون خیس میشه دیگه .. مگه نه عمو جون ؟

و منم باید بگم :
- خب .. آره , خب
و بعد حسابی پشیمون بشم که چرا از خشک کردن پروانه ها چیزی به اونا گفتم .

* می گویند بعضی آدم ها که عصبانی اند اگر چهارتا فحش بدهند
حالشان خوب می شود
بعضی آدم ها هم که حالشان زیاد خوب نیست , اگر چهارتا جمله بنویسند ,
احتمالا خوب می شوند
فکر می کنم حالم خیلی بهتر شده است .

* و دوباره جمعه ،

و صبح های کسل

و ظهر های بی اشتها
و عصر های مرطوب
و شب های دراز

و چقدر خوب است که آدم ...

هیچی ،

بماند تا بعد

همین .