به ياد کدامين خاطره اينگونه دست و پا می زنم و به عشق کدامين ياد اينگونه لبريز از اشکم ؟
گذشته را به ياد دارم ... کودکی ام را ... نو جوانی ام را .
اينک جوانم . با شوق جوانی . با عشق جوانی .
امروز در شور لحظه لحظه های جوانی ام بهار را با تمام وجود می پيمايم .
آری بهار آمد با تمام رنگها و چهره هايش .
چهره هايی که هميشه مرا می ترساند .
بهار هزار رنگ هر سال صورتی متفاوت از سال پيش دارد .
گاهی زيبا گاهی زشت
گاهی سياه و گاهی سفيد
گاهی روشن و گاهی خاموش ...
سال گذشته برايم رنگی از ديوانگی داشت .
امسال بهار برای من با رنگی از زهد آمد.
سالها خواهند گذشت و بهار همچنان با من بازی خواهد کرد.
بازی که گاهی چنان رعب آور است که خدا را فراموش می کنم .

   ......

حقيقت اين است که زندگی سخت است وخطرناک .
اين است که آنها که به دنبال خوشحالی وبهروزی خودشان هستند آنرا نمی يابند.
اين است که ضعيفان بايد رنج ببرند .
اين است که آنها که توقع عشق دارند ، نااميد خو اهند شد .
اين است که آنها که طمع کارند سير نخواهند شد.
اين است که آنها که در جستجوی صلح و آرامش هستند ، ستيزه می جويند .
اين است که شادی از آن کسانی است که از تنهايی نمی ترسند .
اين است که زندگی فقط از آن کسانی است که از مرگ نمی ترسند.
ای زندگی ! ای ابديت ! ای نيستی ! ای گذشته ! ای گردابهای بی پايان ...
بااين روزهای پياپی که در کام خود فرو ميبريد چه می کنيد؟
آخر سخنی بگوييد !
آيا اين لذت بی مانند را که بدين بی رحمی از ما می رباييد روزی پس خواهيد داد ؟؟