گاهی اوقات به اين نتيجه می رسم که هيچ چيز مال من نيست !
 من , يک جزء از هيچ بزرگ دنيايی هستم که بدون هيچ دليلی , و بدون هيچ اراده ای به اينجا تبعيد شده ام
 درون دست های من , سيب سرخ گاز زده ايست که نمی دانم چطور به دست من رسيده است
 و من همينطور سرگردان به همهمه های مبهم اطراف خویش گوش سپرده ام
 محيط من را , هاله ای سياه و غليظ از دروغ پوشانده است
 و بر فراز سرم , آسمانی به وسعتی که نمی دانم
 به وسعت ندانسته هايم
 و به رنگ آبی , که پس زمينه دست نيافتنی آن است مثل انتهای خواسته های بی انتهای من
 اطرافم را آدم ها گرفته اند که هر کدامشان , مثل من ,

 بدون اينکه بدانند برای چه , بر سنگفرشی از باقيمانده مردگانشان , قدم می زنند
 و گاهی هم , برای اينکه چيزی گفته باشند زير لب زمزمه می کنند : چه هوای خوبی !
 من جزء لاينفک دروغ ها و آدم ها و مردگانی هستم که بر سطح توده ای مدور
 بر مدار صفر درجه ای به مرکزيت نوری دست نيافتنی می چرخند
 می دانم , روزی , به دليلی که هيچ ارتباطی به من نخواهد داشت
 در حفره ای تاريک , که هيچگاه متعلق به من نخواهد بود
 در زير سنگفرشهايی که خيلی زود , گذرگاه عابران بی خيال خواهد شد
 مدفون می شوم
 انگار نه انگار که بودنی برايم بوده است
 و انگار نه انگار که رفتنی
 اين موضوع نه به من مربوط می شود و نه به هيچ کس ديگر
 اين موضوع يک اتفاق ساده است
 يک اتفاق ساده مسخره
 برای اينکه تنوعی باشد برای گريز از تکرار قدم زدن های بيهوده
 و به گمانم کسی هم آن بالاهاست
 که نظاره میکند مردن تدریجی ام را

 از فراز آسمان لاجوردی دست نيافتنی ....