........

تمام این ها به فرض این است که من بهشتی باشم اگر این نباشد ...
وحشتی سراسر وجودم را در خود میپیچد
دره های عمیقی را تصور می کنم که نعره های جانسوزی از اعماقش به گوش میرسد
آسمان سرخ و سیاه و هوا مملو از دودهای غلیظ و سوزنده
چگونه آتش غضبت ای مهربان پرودگار خوبیها , ای بخشنده تمامی بدیها و سرکشی ها , پوست تن بندگانت این انسانهای خطاکرده و نادم را می سوزاند
چگونه می توانم تصور کنم مغز های در کاسه جمجمه جوشان یاغیان دنیوی را ...
شاید خدای من  هیچگاه نظری بر جهنمش نمی اندازد ...
اینگونه برایم باور پذیرتر است
اگر شیطان از جهنم فرار کند و دوباره در قالب ماری , پرنده ای ویا هر چیز دیگری درآید چه ؟

و اگر دوباره انسان را در بند وسوسه های خویش افکند چه ؟
تردید و شک بر وجودم سایه می افکند
خسته ام از تردید ها و ندانسته ها
احساس ضعف می کنم ...
نمی دانم زبان مشترک ارواح چه خواهد بود , لاتین , عربی , فرانسه و یا چیز دیگری
نمی دانم بچه های شیر خواره ای که مرده اند چگونه در بهشت زندگی خواهند کرد و دایه اشان چه کسی خواهد بود
نمی دانم مردم در بهشت تعطیلات آخر هفته را کجا می روند
و نمی دانم دره های آتشین جهنم , تعطیلی هم دارد یا نه
دچار کفر نشده ام , هرگز ...
ولی خدایم از من می خواهد ندانسته هایم را بازگو کنم
مغز من ترکیبی از ندانسته های در هم پیچیده است و این برایم بزرگترین ونابخشوده ترین گناهان به شمار میرود
آه خدا خوب من ...
خدای خیلی دور , خدای خیلی نزدیک
هم با تو احساس آشنایی می کنم و هم غریبگی ...
و تمام این عیب ها از منست , ازدرون من ,

آنان که بهشتت را پیش رویم به تجسم می کشند که فلان است و بهمان تا خوب باشم چه ساده انگارند که نمی دانند خوب بودن در پیشگاهت لذتیست وصف نشدنی و غیر قابل قیاس

و  آنانکه که جهنم را به فجیع ترین شکل  به ذهنم مصور می کنند که  خطایت را پاسخی جز  این نیست  شاید نمی دانند بد بودن در پیشگاه تو , خود الیم ترین و سخت ترین عذابیست که وجودش را تصور می توان کرد
من میوه های خوشمزه بهشت را نمی خواهم و از شیر و عسل هم خوشم نمی آید
با حوریان مناسبتی ندارم که خود معشوقی دارم هزاران بار زیبنده تر و دلفریب تر از تمامیشان
قصر های بزرگ و زر و سیم نمی خواهم که اتاقی کوچک با کتابخانه ای ساده مرا بس است
من خوب بودن را , ( که معنایش با تو بودن و حل شدن در حضور توست ) به تمامی اینان ترجیح می دهم
تا زنده ام با منی و با توام و می دانم پس از مرگ نیز دستم را رها نخواهی کرد
قوت قلب منی
حضورت و یادت آرامش بخش منست
ذهنم را نباید بیش از این درگیر اما و اگرها کنم ..
پاداشی برای خوب بودن , جز خوب ماندن , نمی خواهم
اگر اشتباه کردم و لغزیدم از راهی که با تو می روم ، دستم را بگیر و جهنم را وعده ام نده
آفریده توام , نه غریبه و تو خود خوب از درون من آگاهی ...

نور را با ظلمت کاری نیست که هرچقدر به ظلمت فرو روم باز روشنم از نورت

بهشت را نمی خواهم به خاطر خوب بودنم که این تحقیر بنده بودن من است
خوب بودنم تنها دلیل بودن من است , دلیل بودنم را پاداشم نده ای دلیل بودنم
چیز تازه ای بگو که مشتاق شنیدم
تکانم بده از رخوت ندانسته ها
من تشنه تحرکم ....
دستم را رها نکن که جهنم درونم بی تو شعله ور می شود
مرا به خویش بخوان
که تو را هزاران بار به خویش خوانده ام ....