ديشب نصفه هايش بود که تنم خيس از عرق پريد از خواب
 نفس نفس می زدم مثل دل گنجشکی که پريده از قفس
 فکر می کنم خواب ديده بودم باز
 خواب ديدم که می دويدم ميان يک جنگل که درختهايش ريشه در آسمان داشت و شاخه هايش فرو رفته بود توی دل زمين
 می دويدم که به خدا بگويم نکند خوابش برده زمين زير و رو شده
 خدا اگر يه لحظه حواسش بپرد از دور و برش , به نظرم همه چيز زيرو رو شود
 توی ذهنم آمد اگر خدا حواسش پرت شود لطافت باران را بگيرد تن آدم زير قطره هايش سوراخ می شود
 از خواب پريدم خيس
 غلت زدم به سينه خوابيدم کف زمين
 دستم را باز کردم گوشم را چسباندم به سينه اش
 به سينه زمين که که خودش يکبار به من گفت دلش زير اتاق من می زند
 تالاپ, تولوپ ...
 يکبار زمين به من گفت عاشق است
 عاشق ماه شده بود بيچاره , دلش کوچک بود و داغ
 شب ها به همين خاطر دلش تند می زد و داغ تر
 و ماه بی خيال با ستاره ها چشمک بازی می کرد و صورتش را می ماليد به لطافت ابرها
 ماه برای زمين يک  " تو "  بود , يک  " توی "  خيلی دور .
 ...
 تا صبح جير جيرک ترانه می خواند از زشتی معشوقش
 جيرجيرک ها و سوسک ها , چيزی که چشم آدم ها زشت می بيند به نظرشان خوشگل تر اند از همه چيزها
 سوسک دنبال جفتی می گردد که سياه تر و بدبوتر باشد
 پشمالو تر و گنده تر باشد
 سوسک ها حالشان از پروانه ها می خورد به هم
 مگس ها هم جاهای بد بو معاشقه می کنند
 من فکر می کنم هر موجودی به اندازه خودش می فهمد از زندگی
 آدم هم می تواند مثل سوسک بنازد به زشتی های معشوقش که فکر می کند خوشگلی همين است
 هم می تواند مثل مگس برود جاهای بد بو عشقبازی کند با عشقش
 خدا به هرکس قدر خودش نگاه می کند
 آدم تا نفهمد آدم است آدم نمی شود انگار
 ...
 امروز صبح مادر بزرگ از توی قاب عکسش بلند شد رفت لب سماور
 از پشت نگاهش می کردم مثل بچه های کجيده گردن
 مادر بزرگ سياه سفيد بود
 بوی گلاب فرو رفته توی تارو پود می آمد
 استکان چاقم شکمش را فرو داد توی دلش کمرش که باريک شد غل خورد توی دست مهربان مادر بزرگ
 يک استکان چای داغ با دو حبه قند پيش رويم بود و مادر بزرگ رفته بود توی قابش داشت زير لب دعا می کرد .
 پدر بزرگ از توی قاب عکسش چپ چپ نگاه می کرد و دلش سيگار می خواست
 دلم می خواست هردوشان رنگی بودند و بدون قاب عکس
 ...
 پابرهنه روی سنگ فرش باران خورده کف حياط راه رفتن خيلی خوب است
 کف پای آدم بايد نفس بکشد
 از توی کيسه رفتن خسته می شود طفلک گاهی
 گاهی فکر می کنم انگشت کوچک پايم يک بچه کوچک است که دلش می خواهد انگشت شصت پايم را بمکد
 خواستم بدهمش نشد
 بيچاره همه چيزهای کوچک که دلشان چيزهای بزرگ می خواهد
 مثل دل من که   " تو "  را می خواهد
 امروز کشف کردم رسيدن به دلخواه سخت است حتی اگر چهار انگشت باشد
 ولی غير ممکن نيست ...

 داشتم در دريای افکارم غوطه می خوردم بعد از ظهر

 سرد بود آبش کمی

 شنا هم بلد نبودم

 خدا را شکر که عمقش زياد نبود

 صدای در که آمد هم خيس بودم هم لخت

 کسی داشت به در می کوبيد

 باران می باريد بيرون

 نگاه هراسيده ام افتاد به جسد بو گرفته چتر

 از پنجره داد زدم:

 - ها ؟

 کلمات پيچ در پيچ خورده و نامفهوم در حنجره ام گير کرده باز

 من حس می کنم در مغز هر آدمی جايی وجود دارد که احساساتش را تبديل به واژه می کند

 اين جای مغز من مشکل دارد انگار

 مثل گير کردن می ماند در گل چون خر

 تازه خر که در گل می ماند عرعر می کند

 من فقط گفتم : - ها ؟

 خاک بر سرم

 صدای کوبيده شده بر در قطع شد

 صدايی وزيد بر من که :

 - کسی در خانه نيست انگار ؟

 صدا مثل نوازشی بود که بر سری کشيده می شود

 من مثل يک تصور مبهم از تمام تنهايی ها گنگ بودم

 - مهمان نمی خواهيد ؟

 دست پاچه و کودکانه وار ( اين اصطلاحات مخصوص من است ) پريدم از پنجره

 - چرا به خدا می خواهم خب .

 مهمان خوب است ,

 دستانم عجول تر از من چسبيد بر در

 در قفل بود

 گفتم :

 - کليد نداری تو ؟

صدای خنده می آمد .

با سر کوبيدم به قفل .

کوبيدن خوب است , فقط کمی درد دارد

قفل ، زبانه در کامش کشيده و دهان باز نمی کرد !

- باز نمی کنيد ؟

سرم خيس بود از رنگ قرمز

گفتم:

- می شود من در بزنم , شما باز کنيد ؟

و کوبيدم به در مثل ديوانه ها

تق تق تق

صدای خنده می آمد

نه , می رفت

صدای خنده انگار دور میشد

بوی چتر مرده می آمد

و بوی باران خيس خورده

روی سينه ام چيزی تکان می خورد

نگاه کردم ديدم کليد پدر سوخته خودش را از گردنم دار زده

آخرين نفس هايش بود

کندمش از ريسمان

انداختمش در کام قفل

صدايی آمد قييژژ وار

در باز شد

سرم را مثل جوجه ای که از تخم سر بدر می کند از در بدر کردم

باران می باريد بيرون

آن دورها نقطه ای می خنديد ... شايد هم گريه می کرد !

کوچه چپ چپ نگاهم کرد

دير آمدن خيلی بد است

مثل زود مردن می ماند

در رابستم

بيرون باران می باريد و من

چترم مرده بود.