بین من و تو , آی فرشته ی من , گره ایست  
بین سرنوشت من و تو , گره ایست  
 دور میشوی از من
 و دور میشوم از تو  ولی
این دور شدن ها ,  
این کش و قوس ها ,  
گره را محکم تر میکند  
گره کور می شود و محکم تر و محکم تر  
 و من و تو هی زور می زنیم ..
 تا آخرین لحظه های توان , زور میزنیم 

 گره محکم تر و محکم تر می شود
 آخر یا یکیمان خفه می شود , یا تیغ فراموشی محض برشی می زند بر کناره گره
 آنوقت هم تازه ,

 یکیمان برای همیشه باید , سنگینی گره را بر پیکر روحش تحمل کند
 و دیگریمان هم , برای همیشه تکه ای از وجودش را , از دست خواهد داد
 آی ... معشوق من

 در زور زدن برای دور شدن , اندکی تردید کن
 به مسیر مخالفت بیا ,
 بگذار , سر باز کردن این گره با دست با هم آشنا تر شویم
 شاید  ...

 می‌ترسم .

 می‌ترسم؛ نه از تعقیب سایه و سنگ ،

 نه از شب‌های بی‌مهتاب و زوزه‌ی گرگ ،

 از آدم‌ها... از آدم‌ها می‌ترسم .

 از آن‌که با من می‌نشیند و برمی‌خیزد .

 از آن‌که هر صبح به سلامی و لبخندی پاسخم می‌گوید .

 از دوست‌نمایان ...

 از آن‌که دوست می‌نماید می‌ترسم .

 از همانان‌که  ــ به قول فروغ ــ  مرا می‌بوسند و طناب دار مرا می‌بافند ...

 سال‌هاست که می‌ترسم.

 از آدم‌ها می‌ترسم و می‌گریزم به خلوت.

 به خلوتِ خالی از چشم

 می‌گریزم و می‌ترسم از چشم‌هایی که خلوتم را می‌پایند … 

 می‌گویند هر کاری عقوبتی دارد ؛

 عقوبت ریختن آبروی دیگران، عقوبت تمسخر، تحقیر و عقوبت شکستن دل .

 تو بگو ... بگو من مبتلای کدام عقوبتم ؟

 کاش در زمان پیامبری می‌زیستم ، از ترس‌هایم می‌پرسیدم و از عقوبت‌کشیدنم.

 کاش ناگاه از جایی الهامم می‌شد که این درد که می‌کشم از کجاست !

 علیرضا  ــ که دوستم بود ــ آن سال‌ها می‌گفت:

 - فکر کن حالا ! حتماً گناهی کرده‌ای، توبه کن از گناهانت!

 من فکر می‌کردم با خودم ... من گناه نکرده بودم

 خدای من مثل خدای آنها سخت‌گیر نبود که از من کارهای سخت بخواهد

 مادرم همیشه می‌گوید : هر چه به ما می‌رسد، هر چه به ما می‌دهند، هرچه که می‌گویند سرنوشت ماست، همه را یک روزی، یک جایی از ما پرسیده‌اند و بله‌اش را گرفته‌اند.

 از من هم پرسیده‌اند ؟

 یادم نمی‌آید ... !

 و این شاید معنی همان تقدیر است که هیچ ‌وقت نفهمیدمش.

 ..... 

 من می‌ترسم از این همه  دروغ ... از تزویر .

 می‌ترسم از متنعّم بی‌درد که نفَس از گرما می‌آورد و لب به نصیحت و شماتت می‌گشاید.

 حتی از تو...

 راستی ای چشم‌های ناآشنا ! تو که ترس‌هایم را می‌خوانی... تو کیستی؟

 کیستی ای چشم‌های پنهان ؟

 از تو هم می‌ترسم .

 اما گاهی می‌خواهم به تو بگویم.

 همه‌ی ترس‌هایم را بریزم جلوی دیدگانت تا بخوانی.

 شاید دست‌هایت را گشودی...

 شاید به پیامی و کلامی مرا نوازیدی.

 ای مخاطب ناآشنا !

 شاید دست‌هایت را برایم به سوی آسمان بلند کردی و ستاره‌ای چیدی .

 ... ستاره را در کلامی بگذار و برایم بفرست !

      و  ...

              نهمین

                       روز

                               برج

                                    سرطان ... !

این روزها , برای نوشتن تا دلت بخواهد حرف هست  
تا دلت هم بخواهد , تنبلی هست  
وقت هم که نیست  
من می مانم و کاغذ های بی خط  و ذهنی خط خطی  
کاش یکی می آمد خط خطی های ذهنم را با پاک کن فراموشی می زدود ...  
  

 گاهی وقت ها حس می کنم همین تعدد آدم ها
 همین شلوغی بی معنا , همین سر و صداها و همین جوامع بشری !
 باعث تنهایی هر کسی با خودش می شود
 در میان این شلوغی که نگاه می کنی , می بینی هر کسی بار تنهایی خویش را به دوش می کشد
 مثل قطره هایی که میلی به دریا شدن ندارند
 خشک , مثل دانه های تگرگ , در کنار هم می لولند

و میلی به حرکت و جریان یافتن از خود نشان نمی دهند
 انبوهی از دانه های خشک و ریز و درشت تگرگ بر زمین می مانند تا دانه دانه آب گردند

و در کویر خشک خاطرات  فراموش شده ,
 برای همیشه مدفون شوند ,
 گاهی از گوشه و کنار کویر جوانه ای سر می زند

و زود , در حرارت غرور کویر , مبدل به خاری گزنده می شود
 و بعضی از همین دانه های تگرگ , بر خلاف روال , بخار می شوند و پر می کشند

 به سوی آسمان
 آن بالا , حس یکی شدن را تجربه می کنند و می روند رو به سوی دریا
 راه اگر زمینی میسر نباشد , آسمان به این بزرگی که هست
 ولی کاش می فهمیدیم که

 تنهایی ...  نمی شود .

 زندگی برای من شبیه یک بازی گل یا پوچه
 درون یک دستم , تمام پوچی های زندگی ام
 و درون دست دیگرم گلیست اندازه تمام زیبایی ها و معناهای زندگی خودم

در این بازی وقتی برنده ام که , خودم

 دستی که درون آن گل است را ,
 پیشکش کسی کنم که
 روبروی من , به انتظار , ایستاده است ...