ميدانی من عجيبم ...

 من حيوان نامی حساس ناطقی هستم که تکراری نيستم

 تمام احساس من سرد است و تاريک ،  اما به نور ايمان دارم

 نور تنها ايمانی است در من که باورش دارم اما دوستش ندارم ... !

 شب را بيشتر از روز دوست دارم چون بر اين باورم که :

 انديشه های شب هنگام ژرف تر هستند

 و اينکه احساس ميکنم

 در تاريکی و سياهی و سکوت شب است که من  ـ خودم ـ  می شوم

 شب های سرد و خالی پاييز و زمستان عجيب مرا بارور ميکنند !

 من تنها درختی هستم که در پاييز و زمستان  شکوفه می زنم! مانند گل يخ !

 چه عطر خوبی دارد حياط کوچک خانه ی مان ...

 اکسيژنی از جنس گل های نرگس در ريه ام  جاريست ....

 و احساس ميکنم اين رايحه ی لطيف ، همان عشق است !

                                           *******

 راز افرينش اين حيوان نامی حساس ناطق - خودم-  را نميدانم در چيست !

 اين موجود بسيار تلاش ميکند ...  و اطرافيانش او را دعا ميکنند که عاقل شود !

 من در حد خود عاقلم !

 من تلاش بسيارم شنا کردن در خلاف جهت مسير رود زندگيست !

 چون باور دارم در مسير رود زندگی شنا کردن کاری دشوار نيست !

 و من ميخواهم دشوار باشم  !!!

 نميدانم ... شايد اشتباه ميکنم !

                                                ******* 

 ذهن من چند صباحی است که درگير انديشه های ماليخوليايی است

 دلم به حالش می سوزد ...  او را هم به زحمت انداخته ام !

 گاهی احساس ميکنم از بس که به چيزهای جزيی فکر ميکنم

 چيزی در سرم با شدت خود را به اطراف ميکوبد و ميخواهد راهی

 به بيرون يابد !!!

 بخاطر همين هم گاهی فکر ميکنم در سر من ديوانه خانه ای وجود دارد

 و ديوانه ای که به زنجير کشيده شده است ... دلم بحالش می سوزد

 و هر دوی ما بدون هيچ شناختی از هم ، دارای يک هدف هستيم !

 هدف ما ...... رهايی است !

 هر دوی ما از روزی که به دنيا آمده ايم در تلاشيم که از اينجا برويم

 اما همچنان ساکن اين کره ی خاکی هستيم ولی اميدواريم که خواهيم رفت !

 اما با توشه ای پر از مهربانی و نياز و سپاس که با خود

 برای پدر  - خداوند -  سوغات می بريم ،

 خواهم  رفت  و  خواهيم  رفت  ...

 زندگی زیباست دوست من
 اگر باور نمی کنی , لحظه ای را تصور کن که
 آدامست می پرد توی گلویت , نفست می گیرد و صورتت سیاه می شود
 و حس می کنی الان است که بمیری
 داغ میشوی و همه جای تنت را عرق سردی می پوشاند
 دستت را به هر چیز که نزدیکت باشد چنگ میزنی و چشمانت از حدقه می زند بیرون
 آنوقت کسی می زند به پشت ,  "  گرومب "

 و همان تکه کوچک آدامس از حلقومت می پرد بیرون

 و بعد ,
 با تمامی وجودت نفسی عمیق میکشی
 و اگر ذره ای احساس داشته باشی حس می کنی که
 زندگی چقدر زیباست ...

 
 عشق زیباست دوست من
 وقتی خسته از کار می آیی خانه
 همسرت , یک لیوان چای داغ برایت میریزد
 و یک لیوان هم برای خودش
 چای را که می خواهی بخوری , قند پیدا نمی کنی برای خوردن

 و همسرت , با دست جلوی دهانش را میگیرد و می گوید : وای , قند نداریم ...
 و تو می خندی و می گویی :

 - چای تلخش خوشمزه تره
 و وقتی هر دو چای تلخ می خورید و تو با صدای بلند می خندی ,

 همسرت انگشتش را می گذارد روی لبت و می گوید :
 - هیس ، دخترمون تازه خوابیده ...

 تنهایی زیباست دوست من
 مثل همان لحظه ای که توی اتاقت تنها نشسته ای , و آدامست را باد می کنی
 آنقدر که اندازه یک بادکنک می شود

 و بعد می ترکد و می چسبد به تمام صورت
 و تو خنده ات میگیرد

 و آهسته لایه های نازک آدامس را از روی پوست صورتت , بر می داری ...

 
 مرگ زیباست دوست من

 لحظه ای را تصور کن که نشسته ای روی صندلی
 دستهایت را چین و چروک و غبار گذشت زمان پوشانده است
 و قلبت ,

 خسته از تپیدن , سرش درد می کند
 صدای خنده چند کودک از حیاط خانه به گوش می رسد
 و تو با چشم های بسته , خواب روزهای جوانی ات را می بینی
 خواب می بینی دوباره جوان شده ای

 و این بار جوانی ات با گذشته هم فرق می کند
 هر قدمت , مثل پریدنی می ماند بلند و سبک

 چند قدم می دوی و بعد ,
 شناور و سبکبال , روی ابرها غلت می زنی

 دیگر نقرس و دیسک کمر و تنگی شریان , اذیتت نمی کند
 و چشم هایت هم خوب , همه چیز را درک می کند

  تولدت مبارک ...

   ای لولی بربط زن، تو مست تری یا من

   ای پیش تو چو مستی ، افسون من افسانه ...

 صبح است

 از خواب بيدار مي شوم

 قهوه اي درست مي كنم

 
 گلدانهايم را آب مي دهم

 
 اين را آنجا و آن را اينجا مي گذارم

 به گمانم اتاق مرتب شد .

 روي اين مبل نرم ، لم مي دهم

 تلويزيون را روشن مي كنم

 سيگاري آتش ميزنم

 و منتظر ميشوم

  

 مدتی هست یک شب تا صبح را بیدارم وتمام روزش را هم

 و روز بعد بازهم شب تا صبح را بیدارم و تمام روزش را خواب
 و تمام شب یک موسیقی سه دقیقه ای را که مدام طبق تنظیم خودم تکرار می شود گوش می کنم که می گوید :
 دیم ... دیرام , دارام , دارام  دیم
 صدایش مثل جعبه های جواهریست که بازشان که میکنی , برایت می نوازند
 خیلی آرام و مواج
 بگذار شب مال من باشد , و من مال روز
....  

 و دوباره جمعه

 و صبح های کسل
 و ظهر های بی اشتها
 و عصر های مرطوب
 و شب های دراز
 پنجشنبه ها , خوشگل تر به نظرم می رسند
 این موضوع یک چیزی را به خاطرم آورد

"  بگذار بین من و تو فاصله باشد , می خواهم ببینم عشقمان چند متر دوام می آورد  "
 همین .

 وقتی واقعیت ها , آدم را فریب بدهند چه کار می شود کرد ؟
روزگاریست که حقیقت هم  لباسی از دروغ بر تن کرده است
 و راست راست توی خیابان راه می رود
عشق نشسته است کنار خیابان , کلاهی کشیده بر سر و دارد گدایی می کند
و مرگ , در  قالب دخترکی زیبا , گلهای رز زرد می فروشد
زندگی , در لباس افسر پلیس , برای ماشین های تمدن سوت می زند
و شادی , در هیئت گنجشکی کوچک , توی سوراخی در  زیرشیروانی , از ترس گربه خشونت , قایم شده است
و آدم ها , همان غورباقه های سرگردان مرداب تنهایی هستند
که شاد از شکار مگس های عمرشان شب تا صبح  غورغور می کنند

به ياد کدامين خاطره اينگونه دست و پا می زنم و به عشق کدامين ياد اينگونه لبريز از اشکم ؟
 گذشته را به ياد دارم ... کودکی ام را ... نو جوانی ام را .
 اينک جوانم . با شوق جوانی . با عشق جوانی .
 امروز در شور لحظه لحظه های جوانی ام بهار را با تمام وجود می پيمايم .
 آری بهار آمد با تمام رنگها و چهره هايش .
 چهره هايی که هميشه مرا می ترساند .
 بهار هزار رنگ هر سال صورتی متفاوت از سال پيش دارد .
 گاهی زيبا گاهی زشت
 گاهی سياه و گاهی سفيد
 گاهی روشن و گاهی خاموش ...
 سال گذشته برايم رنگی از ديوانگی داشت .
 امسال بهار برای من با رنگی از زهد آمد.
 سالها خواهند گذشت و بهار همچنان با من بازی خواهد کرد.
 بازی که گاهی چنان رعب آور است که خدا را فراموش می کنم ...

حقيقت اين است که زندگی سخت است وخطرناک .
 اين است که آنها که به دنبال خوشحالی وبهروزی خودشان هستند آنرا نمی يابند.
 اين است که ضعيفان بايد رنج ببرند .
 اين است که آنها که توقع عشق دارند ، نااميد خو اهند شد .
 اين است که آنها که طمع کارند سير نخواهند شد.
 اين است که آنها که در جستجوی صلح و آرامش هستند ، ستيزه می جويند .
 اين است که شادی از آن کسانی است که از تنهايی نمی ترسند .
 اين است که زندگی فقط از آن کسانی است که از مرگ نمی ترسند.
 ای زندگی ! ای ابديت ! ای نيستی ! ای گذشته ! ای گردابهای بی پايان ...
 بااين روزهای پياپی که در کام خود فرو ميبريد چه می کنيد؟
 آخر سخنی بگوييد !
 آيا اين لذت بی مانند را که بدين بی رحمی از ما می رباييد روزی پس خواهيد داد ؟؟