..........

 و اين دل خسته تا هميشه در آسمان عشق تو پرواز ميکند ....

 و تو آنقدر بزرگی که کوچکی و حقارتم را می گسترانی و زنده ميگردانی ...

 من غريب و نا آشنا در کوچه پس کوچه های مبهم زندگی گمگشته ام

 و تو آشنايی و راهنما ...

 من زندگی ام به یک مو بند است ...

 جسم خسته ام را دریاب که به دستهای نوازشگر تو محتاج است ،

 روح سرکش و طغیانگرم را آرام کن که در پی ات شبها بی قرار و بی تابست ،

 قلب پر تپش ام را حس کن که برای رسیدن به تو چه نامنظم در سینه ام در تقلاست ،

 چشمهای غمگینم را ببین  که پیوسته برای دیدنت عاشقانه در انتظار است ،

 بغض گلویم را بگیر  که این همان درد دوری و دلتنگی است ،

 آتش این وجود نگرانم را خاموش کن که آفت بزرگی از حسد در تن ضعیف و بیمارم است ،

 و به من اطمینان ببخش که به حال خود رهایم نمیکنی ...

 اينک سوار بر مرکب اميد به سوی تو می آيم ،

 به سوی تکيه گاهی که ويران نمی شود ،

 دورها آوايی است که مرا می خواند  ....

 دیشب ٬ شب عجیبی بود !
 نمیدانم چرا  …  راستش چیزی از دیشب یادم نیست .

 تنها به خاطر می‌آورم که من بودم و تو بودی و ماه بود.

 ماه دیشب خیلی هیز بود ، همه‌اش از کنار کرکره‌ی اتاق سرک میکشید ببیند این تو چه میگذرد .

 یادم هست تا ماه بود تو هم بودی .

 تو نزدیک بودی و ماه دور .

 من به ماه نگاه میکردم و تو به من .

 صبح ... بیدار که شدم دیگر تو نبودی .

 صبح .. بیدار که شدم ماه هم رفته بود  .

 تنها چیزی که از دیشب مانده بود کرکره‌ی اتاق بود که هنوز بود .

 .............

 امروز روز عجیبی بود !

 نه تو بودی و نه ماه بود .

 از در که رفتم بیرون سنجاب هر روزم را دیدم ، سنجاب شیطانی‌ست .

 همیشه پشت در ما از این درخت به آن درخت میپرد و منتظر است من در را چند دقیقه برایش باز بگذارم و بروم ،

 فورا میپرد داخل . اتاق گرم و نرم است و سنجاب هم عاشق جای گرم و نرم ،

 میدانی ... سنجاب هم امروز عجیب بود !

 نگاهش که کردم آمد جلو و سلام داد ،

 گمان کنم میخواست دست هم بدهد ولی قیافه‌ی مرا که دید پشیمان شد .

 امروز نگاه سنجاب برایم تازگی داشت !

 فهمید و گفت من عجیب نیستم .

 من چیزی نگفتم ولی سنجاب گفت باور کن !

 سنجاب برایم قصه‌ی عجیبی گفت ،

 قصه‌‌ی سنجاب‌هایی که هر روز از این درخت به آن درخت میروند ،

 قصه‌ی سنجاب‌هایی که هر شب تمام شهر را دنبال درختشان میگردند و کنار هر درختی که گرم‌تر باشد میخوابند ، بدون اینکه به ماه نگاه کنند .

 سنجاب به من گفت تا به حال ماه را ندیده و هر شب فقط به درختش نگاه می‌کند .
 میدانی ... سنجاب ها حیوانات عجیبی هستند !

 آن‌ها هیچوقت خسته نمیشوند .

 حتی اگر هر شب مجبور باشند کنار یک درخت جدید بخوابند باز هم تمام شهر را دنبال آن یک درخت میگردند.

 سنجاب به من راز عجیبی را گفت ...

 او به من گفت که هیچ‌وقت پشیمان نمیشود ،

 حتی ده سال بعد و این را که  گفت رفت دنبال درخت امروزش .

 .............
 سنجاب ها عجیبند !

 تو هم عجیبی !

 ماه هم عجیب است !

 دیشب و امروز هم همه‌اش عجیب بود !

 ولی هرچه باشد  امروز تو نبودی ٬

 ماه هم نبود .

 سنجاب هم دیگر نیست . 

  من که هر آنچه داشتم ، اول ره گذاشتم

  حال برای چون تویی ، اگر که لایقم بگو ...

  یادت هست آن روز نخستین را ؟

 صفوف به هم پیوسته آدمها در ایستگاه اتوبوس

 چهره ی کودکانه ی باران خورده ات را یادم هست .

 يادم هست با چشمان سياهت
 - که به زيبایی يک رمانِ غمگين بود -
 به من نگاه کردی ، و خنديدی .

 من گونه هایم سرخ بود از نوازشهای باد زمستانی ؛ یا از نگاه تو ؟ یادم نیست .

 .................
 يادت هست از گربه ی باغچه مان ترسيدی ‌؟
 يادم هست گربه را ترساندم ؛
 و به تو قول دادم ،
 که از آن پس تا ابد در کنارت می مانم.
 يادت هست مجنون شدم ؟ يا فرهاد ؟
 از روزی که يادم هست تو ليلی بودی ؛
 و هنوز هم هستی ، و تا ابد خواهی ماند .
 يادم هست ظرفم را که شکستی ،
 با خودم  گفتم : عشق را بايد کشت ،
 يا با دروغ ، از روبرو ، يا با خيانت ، از  پشت .
 پس از آن روز - تا امروز -
 نه « دوستت دارم » ارزشی داشت ، و نه عشق معنی می داد .
 .................

 يادم هست که يک بار خيانت کردم ،
 و چه حرفهايی که روزی هزار بار آرزو مي کنم هرگز نمی شنيدی .

 و يک عمر دروغ گفتم ،

 و تو فهميدی ،
 و دلت نشکست ؛ خُرد شد ، ريز ريز شد و زمين ريخت .
 پس از آن روز - تا امروز -
 نه « دوستت دارم » هايم را دوست داشتی ، نه به چشمانم اعتماد .
 
 يادت هست شب قبل از رفتنت مرا بوسيدی ؟
 و به من گفتی که منتظر بمانم تا برگردی ؛ يا نگفتی ؟ يادم نيست .
 يادم هست سيم های تلفن گرمی صدايت را می خوردند ،
 و بوسه هايی که با حروف تايپ شده می فرستادی در راه می مردند .
 اشکهايم که تمام شد ، دلم پر از خالی شد، خام شد.
 می داني ،
 دروغ ِ اول سخت است ، بعدی راحت می شود .
 يادم هست خيانت غير ممکن می نمود ،
 ولی آن هم - به لطف فاصله - کم کم عادت شد .
 شايد نتوانم بهترين روز زندگی ام را به ياد بياورم ،
 ولی تا ابد می دانم ،
 بد ترين روز زندگی ام همان روزی بود که می رفتی ،
 و به تقدير ايمان آوردم ،
 و من دقيقا در همان روز همه چيز را فهميدم .

کسی هست که ماهی‌های سفره‌ی هفت سینش هنوزم زنده باشند ؟؟