رسيد خونه
 لبخند زد و تموم خستگی هاشو تکوند پشت در
 دستشو فرو کرد توی جيبشو گذاشت انگشتاش گرمای کليد صميمی خونه رو برای چند لحظه حس کنن
 حتی با چشای بسته هم می تونست کليد خونه رو از بين يه عالمه کليد پيدا کنه
 در رو باز کرد و عطر خونه رو با تموم وجود نفس کشيد
 - سلام , من اومدم
 چند لحظه تامل کرد
 اون صدای مهربون و گرم مثل هميشه , مثل هرروز جوابشو نداد
 نگران شد
 امکان نداشت که اون از در خونه بره تو و سلام کنه و صدای مهربون عشقش با يه موسيقی شاد به استقبالش نياد
 - ياسمن .. خونه ای ؟
 زن پشت ميز نشسته بود
 چشاش سرخ بود
 - چيزی شده ؟ ياسمن ... اتفاقی افتاده
 دل توی دل مرد نبود , حس می کرد اگه همين الان کسی جوابشو نده دلش از سينه می زنه بيرون
 کيفشو انداخت روی زمين
 - با توام ؟ چيزی شده ؟
 زن نگاهش کرد , با چشايی که توش هزاران سئوال بود
 چشايی که خبر از شکستن يه چيزی می داد , يه چيزی شبيه يه دل
 - چطور تونستی مسعود ؟ چطور تونستی با من اين کارو بکنی ؟
 نمی فهميد .. اصلا نمی فهميد چه چيزی ممکنه اتفاق افتاده باشه
 گيج شده بود
 - من ؟ مگه من چيکار کردم ياسی؟ من نمی فهمم
 زن صورتشو بين دستاش پنهون کرد
 - آره ... نمی فهمی .. نمی فهمی که ...
 نگاه مرد روی جعبه بزرگ پستی روی ميز ثابت موند
 رفت جلو
 روی کارت سفيدی که روی جعبه بود با خط مشکی درشت نوشته شده بود
 " برای عزيز ترين کسی که دوسش دارم
 برای عشق هميشگيم , مسعود عزيزم "
 جعبه رو سريع برگردوند
 قسمت فرستنده رو نگاه کرد
 نوشته شده بود : " همون کسی که دلتو دزديده "
 گيج شده بود
 - ياسمن اين چيه ؟
 زن نگاهش کرد :
 - از من می پرسی ؟ از من ؟ فکر می کردم من بايد اين سوالو ازت بپرسم ... فکرشم نمی کردم ..
 گريه نذاشت بقيه حرفشو بزنه
 زن بلند شد و دويد به سمت اتاقش
 مرد دنبالش رفت
 زن در اتاق رو قفل کرد
 - در رو باز کن ياسی .. مطمئنم که اشتباهی پيش اومده ... تو حق نداری راجع به من اينطوری فکر کنی .. من خودمم گيج شدم .. ياسی ...
 صدای گريه ای که از توی اتاق می اومد آتيشش می زد
 - خواهش می کنم در رو باز کن ...
 ولی در باز نشد
 دستگيره در رو ول کرد و برگشت طرف ميز
 حتی تصورشم نمی کرد که يه روزی يه بسته از راه برسه و زندگی عاشقانه اون و ياسمن را اونطور خراب کنه
 به ذهنش فشار آورد که حداقل يه نفر بياد توی ذهنش که امکان فرستادن اون جعبه از طرف اون ممکن باشه
 ولی واقعا هيچکس نبود
 هيچکس به جز ياسمن توی زندگيش نبود
 اجازه نداده بود کسی وارد زندگی و حريم شخصيش بشه
 عشق اون حقيقتا فقط ياسمن بود
 جعبه روبرداشت
 سنگين بود
 رفت لب پنجره و خواست پرتش کنه بيرون
 ولی يه حس کنجکاوی مرموز نذاشت اين کارو بکنه
 برگشت طرف ميز
 دلش می خواست بفهمه اين کارو کی می تونه کرده باشه
 شايد واقعا اشتباه شده
 کاغذ روی جعبه رو باز کرد
 يه جعبه قرمز رنگ زير کاغذ بود که يه روبان درشت سبز دور ش بسته شده بود
 زير روبان يه کارت بود که روی اون نوشته شده بود : " دوستت دارم عشق من "
 کارت رو سريع برداشت و با يه حالت عصبی توی جيبش قايم کرد
 روبان رو باز کرد
 در جعبه رو برداشت
 توی جعبه يه جعبه کوچيکتر سبز با يه روبان قرمز رنگ بود
 زير روبان قرمز يه کارت سفيد بود که روی اون نوشته بود : " راستشو بگو , چقدر دوستم داری ؟ "
 زير لب گفت : - ديوونه ...
 کارت رو برداشت و نگرون از اينکه مبادا ياسمن يهو از راه برسه و اونو ببينه گذاشت توی جيبش بغل همون کارت قبلی
 جعبه سبز رو برداشت و رمان قرمز رو باز کرد
 در جعبه رو برداشت
 اين بار نفس حبس شده توی سينه شو با عصبانيت داد بيرون
 - يعنی چی ؟
 توی جعبه سبز يه جعبه بنفش بود با يه روبان زرد
 زير روبان زرد يه کارت سفيد بود که روی اون نوشته شده بود " مواظب دل من باش , شکستنيه ها "
 دستشو محکم به صورتش کشيد
 نمی تونست به هيچ چيز فکر کنه
 اون کارت رو هم برداشت و انداخت توی جيبش
 روبان زرود رو باز کرد و به اميد اينکه اين بار ديگه جعبه ای توی کار نباشه در جعبه رو باز کرد
 - وایییییییی
 کلافه شده بود
 در عين حال ته دلش حس می کرد داره از اين کار خوشش مياد
 توی اون جعبه , يه جعبه کوچيکتر زرد بود , با يه نوار بنفش
 زيرروبان بنفش يه کارت سفيد بود که روی اون نوشته شده بود " بخند ديگه , می دونی که عاشق خنديدنتم "
 ناخود آگاه يه لبخند کوچيک صورت گرفته شو باز کرد
 نمی دونست بايد چه واکنشی از خودش نشون بده
 حس می کرد خلع سلاح شده
 کارت رو برداشت و دوباره گذاشت توی جيبش
 روبان رو باز کرد و در جعبه رو برداشت
 بازم يه جعبه ديگه
 يه جعبه آبی با يه روبان صورتی
 و يه کارت سفيد ديگه که روی اون نوشته شده بود" آره ... تو عشق منی "
 کارت رو برداشت
 نشست روی صندلی
 به در بسته اتاق نگاه کرد
 به اون فکر کرد که چقدر دلش شکسته
 دوباره صورتش پر از چين و چروک شد و دلش گرفت
 توی دلش گفت بهش ثابت می کنم که اشتباه می کنه
 روبان صورتی رو باز کرد
 در جعبه رو برداشت
 و بازم يه جعبه ديگه
 يه جعبه صورتی با يه روبان قهوه ای
 و بازم يه کارت سفيد ديگه
 و بازم يه نوشته " منم نگم دلم ميگه تالاپ تولوپ ( ينی دوست دارم ) "
 ديگه داشت به خودش شک می کرد
 نکنه ... نکنه کس ديگه ای هم توی زندگيش بوده و فراموشش کرده ؟
 قلبش تند تند می زد
 کارت رو برداشت
 روبان قهوه ای رو با عجله باز کرد
 در جعبه رو برداشت
 - خدایی منننننننننن ...
 ديگه واقعا حس می کرد کم آورده
 يه جعبه ديگه!!
 يه جعبه نقره ای کوچيک با يه روبان طلايی
 و يه کارت کوچيک سفيد
 روی کارت نوشته شده بود " آره .. مال خودته .. مثه من... که مال خودتم "
 کارت رو برداشت و چند لحظه بهش نگاه کرد
 خط اين نوشته با بقيه کارتا فرق می کرد
 خط به نظرش آشنا اومد
 کارتو گذاشت روی ميز
 روبان طلايی رو با دقت باز کرد
 جعيه نقره ای رنگ خيلی ظريف بود
 درشو آروم باز کرد
 ديگه جعبه ای در کار نبود
 يه ساعت خيلی شيک با بند طلايی رنگ توی جعبه خود نمايی می کرد
 و يه کارت آبی رنگ که روی اون نوشته شده بود
 " هر وقت بهش نگاه کردی يادت باشه تيک ينی دوستت .. تاک ينی دارم ... روزی هشت بار می بوسمت ساعت دوازده , ساعت سه و ربع , ساعت شش , ساعت يه ربع به نه .. چه پيشم باشی , چه نباشی ... بند ساعت اگه دستای من باشه .. خب معلومه که مچ دستت مثه کمرت هميشه اسير دستامه
 , نمی ذارم فرار کنی مهربونم , هميشه بهش نگاه کن , که يادت باشه هميشه بهت نگاه می کنم , زودتر بيا خونه .. چون هميشه منتظرتم ... تولدت مبارک عزيزم ... ياسمن تو "
 توی چشاش اشک جمع شده بود
 نمی تونست سرشو بلند کنه
 احساس آدمی رو داشت که از بين يه کوه يخ يهو بندازنش توی يه استخر آب ولرم
 نمی دونست داد بزنه يا بخنده
 يا شايد بهتر بود گريه کنه
 سرشو بلند کرد که ..
 ياسمن جلوش واستاده بود .. توی دستش يه شاخه گل سرخ .. توی چشاش ( که هنوز سرخ بود ) يه دنيا عشق
 گونه هاش گل انداخته بود آروم گفت :
 - مسعود ... معذرت می خوام ... نمی خواستم اذيت بشی ... تولدت مبارک
 شاخه گل و گرفت
 - ياسمن ...
 نمی دونست چی بگه
 هم دلش می خواست بغلش کنه , هم دعواش کنه , هم واسش بميره , هم داد بزنه دوستت دارم
 - تو منو کشتی .. ولی ... فقط تو بلدی چطور منو بکشی و دوباره زنده کنی
 ته دلش آتيش روشن شده بود
 - دوستت دارم
 - منم دوست دارم
 - ولی خيلی شيطونی .. خيلی ...
 - گفتم که معذرت می خوام .. اينجا رو ببين
 ياسمن با چشای درشت و پر از خنده به دور وبر مرد نگاه کرد
 دور و برش پر شده بود از جعبه های رنگارنگ
 هردوشون با هم زدن زير خنده
 مرد هيچوقت اين روز فراموش نکرد
 دستشو برد توی جيبش و انگشتاشو کشيد به هفت تا کارتی که توی جيبش بود
 کليد خونه بين هفت تا کارت قايم شده بود .

   ... يک لحظه ديگر بيشتر از دنيا نمانده است که تو را مي بينم ، و در همين يک لحظه مي خواهم که نگاهت کنم ، به ارادتت شوم ، سلامت کنم و عاشقت شوم ... يک لحظه بيشتر نيست و خدا مي خواهد صور را به اسرافيل بدهد و شايد بايد اين يک لحظه چشمانم نگاهش را به خدا بدهد تا در التماسش ، خدا يک لحظه ی ديگر به زمان ببخشد و اگر اين گونه باشد براي جبران لحظه ای که رفته، لحظه ی ديگری از خدا می خواهم و اين گونه است که تا آخر دنيای خدا ، چشم در چشمش می مانم.

اما همين يک لحظه نگاهت مي کنم.  در صور مي دمد  و برای اصول دينم، ديگر چيزي جز نگاه تو يادم نمي آ يد.

   

نقاشی کشيدن خوب است

شبيه نفس کشيدن می ماند

شايد به همين خاطر است که وقتی نقاشی می کشم راحت تر نفس کشيدنم می آيد

امروز مداد لای انگشتانم بود و کاغذ سفيد زيرش می رقصيد

حالی دارد اينکه آدم چشمانش را ببندد و معاشقه مداد عاشق را با کاغذ نبيند !

من فکر می کنم همه عاشق ها مثل مداد می مانند

بعضی هاشان فقط خط خطی می کنند مثل سایه ... !

اما بعضی هاشان چيزهای خوشگل می کشند و روشن ...  !

دوست داشتم مداد بودم بعضی وقت ها

از آن مداد ها که هم چيز خوشگل می کشند و هم شاعرند

..........

امروز تمامش بعد از ظهر بود

ناهار صبحانه داشتيم ... چای هم بود

کاش " تو "  هم بود

امروز به اين فکر می کردم که  " تو "  چه می تواند باشد !

توی يک فيلم ديدم دو تا آدم هی به هم می گفتند :  " تو "  را دوست دارم .

اينکه آدم کسی را دوست داشته باشد و بگويد خيلی خوب است

شبيه قلقلک خفيف می ماند

خوش به حال " تو "  که همه دوستش دارند

خيلی خوب بود اگر خدا به جای اينکه من را من کند من را  " تو " می کرد

آنوقت همه من را دوست داشتند

نه .... حسودی کار خوبی نيست

همان  " تو "  هر کی که هست " تو " باشد بهتر است

خب من هم  " تو " را دوست دارم از اين به بعد

حتما " تو " خوب است که همه دوستش دارند !

حالا نمی دانم اينکه آدم کسی را دوست دارد يعنی چه ؟

ولی مدت هاست که حس می کنم تمام دوست داشتن هايم توی يک جايی از بدنم قلنبه شده است

کلافه ام ... خدايا اين دوست چيست که اينقدر من دارمش ؟

پس کجاست ... !

............

آسمان ابریست ... مثل رختخواب بچه ها می ماند

آدم نمی داند خشک است يا خيس

ولی نگاهش که می کنی احساس نرمی به آدم دست می دهد

شبيه همان احساسی که وقتی کسی " تو " را دوست دارد آن طوری می شود

دوست دارم خودم را توی اين نرمی رها کنم

ساعت می تيکد, ساعت می تاکد

خوابم گرفته باز

خواب از وقتی فهميده من در آغوش کشيده شدن را دوست دارم محکم می کشدم در آغوشش

آغوش خواب گرم است

مثل آغوش باران

مثل " تو " 

 داستانِ من و تو افسانه ء قشنگي است ...

 هنوز یادمه ...

 شبی که داشتی می رفتی بارون میومد

 خدافظی که می کردی زل زده بودی تو چشام ...

 آروم دستامو رها کردی ...  و  رفتی ...

 نتونستم خونه بمونم ... تنها تو خیابونای دراز و خلوت راه می رفتم

 نصفه شب بود ، هیچکی نبود تو خیابونا ...

  همینجوری داشتم خیس می شدم و بازم بی هدف همینطوری راه میرفتم و راه میرفتم

 چتر هم نداشتم

 پشت سر هم سیگار میکشیدم ، بارون ملایم بود ، سیگارو  خاموش نمیکرد موقعه راه رفتن

 دیگه صبح شده بود که اومدم خونه و رفتم توی اتاقم  و افتادم رو تخت

 حالم خوب نبود ... تب کرده بودم ،  داغ داغ

 تو زنگ زدی و گفتی  که رسیدی ...

 صدات گرفته بود  ...  گریه کرده بودی  ...

 من هم تب داشتم ...

   

 گاهی سخت نگرفتن بهترين کار و شايد تنها کار ممکن باشد .

 اينکه بروی گوشه ای از شهر ، همان گوشه های ناشناخته ای که حس دلتنگی ات را قلقلک می دهد

 و خانه ای که نه اما اتاقی اجاره کنی .

 همان اتاق ها که جان می دهند برای نوشتن ،

 همان ها که يک پنکه سقفی نيمی از سقفشان را پوشانده ؛

 با تختی که هنگام خواب با هر تکان بدنت چوب هايش مانند دخترهای ترشيده و بی حوصله يکی به دو می کنند

 و خب ، بقيه فضای اتاق هم برای ميز و صندلی آهنی رنگ و رو رفته چندين ساله ای کفايت می کند .

 عنکبوتی هم سه کنج ديوار قصر آرزوهايش را می گستراند تا تو از ديدنش لذت ببری .

 و پنجره ای با قاب چوبی که افق درونش می کشاندت به سرزمين های دست نيافتنی .

 خوب است ، همه ی اين ها خوب است ؛ می دانم !

 حتی ديوارهايش هم جای خوبی ست برای نوشتن ، برای واگويه کردن خودت .

 و شب دراز به دراز می افتی روی تخت و به قيژ قيژ پنکه سقفی گوش می دهی ،

 انگار کسی برايت می خواند .

 می فهمی ؟

 گمانم اين ها برای آرامش ات کافی ست ،

 گمانم خوشبخت می ميری ...

خداوندا ...

در پیکره بیکران آفرینشت

من ، کدامین ذره ام ؟

گاهی خسته می شوم آنقدر که احساس می کنم شانه هایم دیگر هیچ توانی ندارند و گام هایم برای رفتن و رفتن بهانه ای می خواهند

زندگی را وقتی تجزیه می کنم به بن بست می رسم . در تنهایی خود گاهی ساعت ها و ساعت ها فکر می کنم به زندگی و تمام فکر کردن هایم به خنده ی مضحکی منتهی می شود ...

زندگی فلسفه ای ندارد  ...  شاید حقیقت این باشد !

فرصتی نیست ... روزها میگذرند ... حس میکنم به انتها نزدیکتر شدم .

زمانی مرا کودک پنج ساله ای دیدی که از شوق بالا و پایین می پرید و اکنون جوانی خاموش و متفکر .... احساس میکنم خودم را گم کرده ام ...

نمی دانم ... شاید خواب باشم !!

در پندار من خواب تاریکی محض نیست بلکه پنجره ایست برای تماشای رویاهای به واقعیت مبدل شده

لحظه ایست برای فراغت بال ...

و شاید اگر حق انتخاب با من بود دنیای خواب دیدن هایم را به دنیای فعلی ام ترجیح می دادم

دنیایی که همه چیز آن را با سلیقه خود انتخاب کرده ام

همیشه معتقدم اگر تمام انسانها کودک باقی می ماندند دنیا دوست داشتنی تر بود

و مطمئنا رنگ آسمان هم آبی تر

و اگر از من تعبیر عشق را بپرسند آن را به علاقه و محبتی که بین دو کودک است تعبیر می کنم

عشقی که هیچ گاه نقطه مقابل آن نفرت نیست

و ای کاش اگر فرصتی برای عاشق شدن بود عشق در کودکی به سراغمان می آمد

و شاید ....

و شاید اگر مجالی برای زیستن باشد

  آه زیستن ...

چگونه زیستن

          پاسخ کمی سخت است

                                        بگذار کمی بیشتر بیندیشم ...

و  رسيدن‌ ٬ يعنی عبور کردن ...  يعنی گذشتن  ...  يعنی رد شدن  !

فرصتی نيست تا بينديشم
فرصتی نيست تا رسيدن مرگ
من به اميد قطره ای باران
له شدم زير دانه های تگرگ

فرصتی نيست تا بينديشم
وقت رفتن هميشه نزديک است
جاده ها پر ز اشتياق منند
آسمان هم هميشه تاريک است

فرصتی نيست تا بينديشم
شعله شمع رو به خاموشيست
لحظه ها را ز ياد خواهم برد
بهترين چاره هم فراموشيست

فرصتی نيست تا بينديشم
ساده می گويمت خداحافظ
و تو را می سپارمت به خدا
و خداحافظت ... خداحافظ

  تو هم با من نبودی

  تو هم از من نبودی

  ساده دل بودم که می پنداشتم

  دستان نااهل تو باید مثل هر عاشق رها باشد ...

 این جهان پر است از صدای پای مردمی که

 همچنان که ترا می بوسند

 در ذهن خود

 طناب دار تو را می بافند ...  ( فروغ فرخزاد )

 سفر آغاز گشت 

 فاخرانه در لجنزار هوس لولیدی

 تا زیبندگی نام آدمی را شاید

 دلالتی باشی !

 دریغا عشقم 

 که به دروغین آلت وفایت

 ازاله شد ...

 سفر ادامه یافت 

 بی شرمانه بر پهنه ی یخی تزویر لغزیدی 

 تا منزلت نام آدمی را شاید

 دلالتی باشی !

 دریغا اعتمادم

 که به دروغین بند قولت 

 اسیر شد ...

 سفر پایان یافت

 شادمانه در خوشی های لحظه ایی غرق گشتی

 تا زیبندگی نام آدمی را شاید 

 دلالتی باشی !

دریغا من

 که به دروغین نوای عشقت

 رقصیدم ،

 و دریغا تو 

 که هیچگاه نفهمیدی ...

 واینک در آغازسفری بی همسفر

 من متحیرانه منزلت نام آدمی را می نگرم ...

 (  م . ا . تنها  )

   پرنده در قفس خویش ،
   خواب میبیند ...
   که باد بی نفس است
   و باغ تصویری ست ...

 امروز صبح کلاغ خوان بود که چشمانم باز شد به روی پنجره نيمه باز

 پنجره دوست دارد شبها باز باشد

 سکوت رد می شود از لای پنجره سر می خورد توی اتاق و با نسيم عشقبازی می کند

 نيمه شب ها گاهی دست و پای نسيم می رود روی پر و بالم

 لذتی دارد لذت بردن از لذت

 مدتيست صبح ياد گرفتم که اول به خدا سلام کنم

 سلام کردن به خدا مثل نفس عميق می ماند روی يک قله سبز

 آدم خودش می تواند همه احساساتش را بسازد ...

 زيبا که نگاه کنی توی زشتی ها باز يک چيزهای کوچک زيبا پيدا می شود

 يادم می آيد يک مورچه برايم تعريف می کرد برای نامزدش يک دانه کرک قاصدک برده بود

 آدم هرچقدر نزديک تر باشد به سطح زمين قدر آسمان را بيشتر می داند

 ...

 امروز دلم نان تازه می خواست با ريحان تازه چيده از لب چشمه ای که در عمق يک جنگل جوشيده باشد

 نان داغ از سرکوچه می شد چيد ريحان را گفتم باشد بعد

 از در اتاق تا در حياط آنقدر دليل برای فکر کردنم به خيلی چيزها بود که نزدیک بود گم شوم بينشان

 از جوانه های تازه روييده گرفته تا چند تا گنجشک بازيگوش که سر اولين بوسه را چه کسی بکند دعوا می کردند

 گفتم بوسه باز يک چيزهايی آمد توی فکرم

 يادم می آيد يکنفر می گفت واحد بوسه ماچ است

 پدر بزرگ وقتی مرا می گرفت توی بغل گنده اش که دو تا ماچ , بوسه ام بکند مور مورم می شد

 صورتش را که مزه قلقک و دود سيگار می داد می چسباند به گونه ام

 حس می کردم يک چيزهايی را منتقل می کند به من

 حالا می فهمم که خيلی چيزها بود

 کبوترها بوسه هاشان خيلی خوشمزه است

 هر چه توی دلشان است وقت بوسه می ريزند توی دل هم

 همين تازه گی ها بود فهميدم کبوترها اگر بچه هاشان را روزی شش هفت بار محکم نبوسند ,

طفلک دلش خالی می شود می ميرد

...

 در خانه که آغوشش را باز کرد به رفتنم ديدم بيرون هوا جور ديگريست

 آسمان بنفش است و زمين سفت

 قدم زدم تا سر کوچه

 بوی نان داغ می آمد

 با خودم فکر کردم چقدر اين بو دليل خوبی است برای خنديدن از ته دل

 برای ذوق کردن و به چيزهای خوب فکر کردن

 - آقا چند تا ؟

 - توی دلم گفتم هزار تا , هزارها تا , چيزهای خوب را بايد زياد گرفت

 - آنقدر که آدم از زيادی چيزهای خوب پر شود

 - دلم از سينه داد زد

 - يکی ...

 دل من هميشه از هر چيز يکی می خواهد

 از شلوغی خوشش نمی آيد

 دل است ديگر, آدم که نيست

 يآدم آمد چيزهای خوب زياد است

 از هر کدام يکی را هم که بگيری آنقدر پر می شوی که احساس خالی بودن نکنی

 آدم اگر چند تا خدا داشت هيچوقت آدم نمی شد

 می شد يک چيز هر دم بيل

 يک چيز را بايد انتخاب کرد , کشفش کرد, ذره ذره اش را شناخت ,

 دانه دانه اش را بوييد , بوسه بوسه اش کرد گذاشت لب طاقچه دل

 ...

 يادم می آيد يکبار از خدا پرسيدم :

 - خدای من , تو که سينه ای به اين بزرگی دادی به آدم , تو که از هر چيز خوب دو تا دادی برای تنش ,

 - چرا توی سينه يک دل کاشتی و آنطرفش را گذاشتی خالی و سوت کور؟

 - خدا تاملی کرد و توی گوشم زمزمه کرد :

 - اگر جايی خالی باشد از چيزی , حکمتی دارد اين خلاء ,

 سينه جا دارد برای دو تا دل قبول , آفريدمت برای جستجو ,

 همه چيز را سر جای خودش گذاشتم دانه به دانه , يک جای خالی اش را هم تو پر کن , از هر چه خواستی

 خواستی يک دل ديگر , خواستی چيزهای ديگر

 گفتم :

 - خب مهربان من , آدم دلش نمی آيد دل يکنفر را بردارد بگذارد جای خالی سينه اش ,

 جواب داد با لبخند :

 - دل نمی توانی برداری , دلت را بده

 و  من  پاسخی  نداشتم  ....  !

   اسرار حقيقت آشکار است   ،    در جام جهان نما ی عشقت ...  ( مولانا )

 وقتی قدم می زنم به خيلی چيزها فکر می کنم  .